بلانکیسم نام روشی است متعلق  به اگوست بلانکی

 

 سوسیالیست و انقلابی معروف فرانسوی که مدت 60 سال از

 

 عمر خود را در کروه ها و سازمان های مخفی صرف مبارزه بر

 

علیه رژیم سرمایه داری کرد و چهل سال آن را در زندان ها

 

گذراند. وی در قرن 19هم می زیسته است. و به عضویت کمون

 

پاریس نیز انتخاب شده بود معتقد بود که یک گروه کوچک انقلابی

 

 به شیوه های قهر آمیز و توطئه گرانه ، شبیه آنچه در کودتا واقع

 

می شود می تواند نظام و حکومت سرمایه داری را سرنگون و

 

رژیم سوسیالیستی را بر سر کار آورد . در این نظریه ، به حزب

 

 کارگر و تشکل های توده ای و نقش طبقه زحمتکش بها داده

 

 نمی شود و به همین علت مورد موافقت مارکس قرار نگرفت.

 

عنوان بلانکیسم هم اکنون به کسانی گفته می شود که معتقدند

 

 از طریق فعالیت های عده ای انقلابی حرفه ای و از طریق توطئه

 

 و ضربت ، بدون شرکت گسترده توده های کارگری می توان به

 

برقراری حکومت سوسیالیستی دست یازید و یا اقدامات

 

سیاسی و سندیکایی را بی اهمیت شمرده و تندروی های

 

افراطی از خود نشان می دهند و به هر صورت نقش طبقه کارگر

 

و حزب او را دست کم می گیرند ، اطلاق می شود.

آپولیتیسم (Apolitisme)

یعنی روش بی قیدانه نسبت به سیاست و خودداری از شرکت در جریان های سیاسی ، از داشتن مشی صریح سیاسی. این واژه از ریشه ی پولیتیک به معنای سیاست و پیشوند "آ" با مفهوم نفی ترکیب شده است. لاقیدی و بی اعتنایی نسبت به حیات سیاسی و احتراز از آن رژیمهای سرمایه داری بین توده های مردم رواج داده می شود. عدم شرکت در امور سیاسی و عدم توجه به حیات اجتماعی و سیاسی ناشی از آنست که زمامداران کشورهای سرمایه داری سعی می کنند با همه ی وسایل توده ها را در عقب ماندگی ایدئولوژیک نگاهدارند و توجه آنان را از مسائل میهن و اجتماع خود به مطالب فرعی و زندگی روزمره و مسائل شخصی منحرف سازند. یک علت دیگر آپولیتیسم یعنی روش لاقیدانه نسبت به سیاست، همچنین سرخوردگی برخی اقشار از سیاست دولت و احزاب حاکم و وعده های توخالی آنها و سپس عمل نکردن آنهاست. این روش همچنین از طریق اعمال فشار به شکل ممنوع کردن شرکت در سیاست برای اقشار خاص اجتماعی به زور اجرا می شود. لاقیدی نسبت به سیاست و مسائل کشوری و طبقاتی و اجتماعی کاملا به سود محافل زمامدار مرتجع ضد خلقی است. زیرا زحمتکشان را از نبردبه خاطر خواستهای خود از مبارزه ی طبقاتی از شرکت در تعیین سرنوشت خود دور می کنند . در حقیقت نمی توان در جامعه زندگی کرد و در سیاست مداخله نداشت. عدم توجه به امور سیاسی خود کمک به سیاست محافل حاکمه ی ضد خلقی است و عملا به یک سیاست مضر ، به یک سیاست بد، به یک سیاست ارتجاعی مبدل می شود.