بازم کیو کیو بنگ بنگ

فقط معلم مرا بوسید

monika2010 — Mon, 28 Sep 2009 22:38:06 GMT

سلام پدر بزرگ! من یک پسر زشت هستم . ولی در عوض کتابهای شما را می خوانم . همه مرا مسقره می کنند ولی من در عوض کتابهای شما را می خوانم .

پدر بزرگ ! در اینجا هیچ کس حرف یک پسر زشت را نمی شنوند. گوش نمی دهند. یک روز که من داشتم برای خودم در گوشه ی یک دیوار مدرسه گریه می کردم ، یک نامه رسان مهربان گفت که برای پدر بزرگ سفید، یعنی برای تو نامه بنویسم و بعد من خیلی خوشحال شدم . حالا این نامه را نوشتم و یک شعرم را که در کلاس خواندم و فقط معلم مرا بوسید.

قشنگ

خیلی از آدمها زشت

و قشنگ نیستند

بعضی ها هستند

بعضی ها زست

بعضی ها قشنگ

اما باز هم آنها آدم هستند

می آیند به آفتاب

می روند به ماه نگاه می کنند

و مثل مادربزرگم زشت می شوند، پیر.

می آیند ، می خندند

مثل خواهر کوچکم ، تپلی

که توی گهواره به من نگاه می کند

وقتی که لبهای کوچکش

پر از سر و صدای رخت شستن است

از تورنتوی کانادا

جک زشته

که ۹ سال دارد

چرا آدمها جایشان را عوض می کنند؟

monika2010 — Fri, 18 Sep 2009 22:13:18 GMT

چرا آدمها جایشان را عوض می کنند؟

من یک دختر فلسطینی ام پدر بزرگ!

نمی دانم چرا در آسمان شهرهای ما پرنده ها نیستند.

نمی دانم چرا خدا از شهر مقدس خودش رفته است . پدر بزرگ سفید! تو بگو، آیا خدا

از ما قهر کرده ؟

خدا نکند پدربزرگ، آن وقت من خیلی تنها می شوم . و دل کوچکم می ترکد.

پدربزرگ، دلم می خواهد بروم

پیش خدا و از باغ خدا یک خوشه ی گندم با یک دسته گل سفید بردارم و با یک

پرچم سفید بیایم وست شهر بایستم و بعد همه دور من جمع شوند ، ما

سنگهایمان را به صحرا برگردانیم و آنها تفنگهایشان را به انبارها برگردانند، بعد برویم و

با هم آن گندم ها را بکاریم، و هر روز صبح به هم گل بدهیم و بعد باهم زندگی کنیم.

پدرو می گوید: (( ای کاش ما آدم بزرگ ها می توانستیم به یاد بیاوریم که حضرت

موسی ، حضرت عیسی و حضرت محمد همه فرستادگان یک خدا هستند و ما همه

به هم وصلیم و ما همه بنی اسرائیل و بنی ابراهیم هستیم.

البته پدربزرگ! من این چیزها را هنوز زیاد فهمیده نمی شوم. همانطور که هنوز هم

نمی دانم چرا هیتلر باآن سبیل کوچکش آنقدر داد می زد توی سر دنیا . که بعد آدمها

مجبور شدند جایشان را عوض کنند.

پدر بزرگ! دیروز یک شعر تازه نوشته ام. برادرم که کتاب های تو را اول از من خوانده و

نامه های زیادی برایت نوشته ، گفت که من هم برایت نامه بنویسم و شعرم را هم

بنویسم . و حالا پس می نویسم.

برگها

یک گنجشک

روی درخت تابستان

تکاهن نمی خورد ، هیچ ، اصلن

می پرسم :

چرا پرواز نمی کنی ، گنجشک قشنگ؟

می گوید:

می ترسم برگها دوباره به درخت برنگردند.

ما را در آفتاب پهن کرده اند

monika2010 — Fri, 17 Jul 2009 02:24:18 GMT

ما را در آفتاب پهن کرده اند

پدر بزرگ سفید، سلام !

من یک سیاهم ! یک پسر سیاه که گاهی عکسم را در روزنامه ها و کتابها چاپ می کنند. یک وقت هایی می گویند: (( نگاه کنید ، اگر هزارتا عکس پسر سیاه را کنار هم بگذارند باز هم نمی شود آنها را از هم جدا کرد)) می گویند: (( همه شبیه هم هستند، اصلا آنها یکی هستند سیاه سیاه ، با چشمهای سفید و دندانهای سفید)) ولی من هیچ وقت نفهمیدم آنها چه می گویند ، چون من واقعن با پسر سیااه همسایه ام فرق دارم ، او هم با من فرق دارد. حتی من با برادر خودم فرق دارم.

شاید تو پدر بزرگ مرا بشناسی . اسمش " الکس مک کینی" بود. او یک برده بود. . یک بار در خانه صحبت از خاطرات پدر بزرگم شد . پدر بزرگم از آن روزها حرف زده بود. روزهای بد. روزهای بد دنیا . پدر بزرگ سیاه من چیزی گفته بود که وقتی آنرا شنیدم ،

دلم سوخت، پدر بزرگ سفید!

دلم کباب شد ، پدر بزرگ سفید!

پدر بزرگم گفته بود:

(( یادم می آید روزی ته مانده ی نانی را دیدم که آنرا برای سگها انداخته بودند و من قبل از سگها آنرا برداشتم.))

دلم می خواهد روزی بزرگ شوم و یک شعر بنویسم . دلم می خواهد شعرم را با خودکار سبز بنویسم. راستی در دنیا خودکار سبز رنگ پیدا می شود؟

می خواهم روزی بزرگ شوم و آنقدر شعر و قصه بنویسم تا هیچکس به یاد نیاورد که روزی روی زمین، پدربزرگ من برای یک تکه نان خودش را وسط سگها انداخته بود.

ولی می دانم نمی شود. چون حالا دیگر دیر شده است. حالا دیگر در این باره یک دنیا کتاب نوشته اند. دیگر خیلی دیر شده است.

پدر بزرگ سفید عزیزم! من فکر می کنم اگر همه ی آدمها ی روی زمین به دیروزهای خودشان فکر کنند طولی نمی کشد که رنگ همه شان سیاه می شود. دل همه شان می سوزد ، دل همه شان کباب می شود .

می دانی چرا؟

چون آنها یک روز خدا نمی توانند پیدا کنند که یک روز خوب خدا باشد.

پدر بزرگم گفته بود: (( خوبترین روز ما روزی بود که "الای دیویتسن" برده زیر شکنجه درباره نوشتن و سواد یاد گرفتن که برای آنها ممنوع بود ، اعتراف کرده بود که : (( نه،نه ، آقا. من هیچوقت خواندن و نوشتن را یاد نگرفته ام، من ته مداد را می گیرم تا ارباب سفید پوست ، اسمم را امضا کند.))

پدر بزرگ!
یادم می آید بچه تر که بودم، گاهی وقت ها که دلم می خواست رنگ سفید شود، کسی می گفت: (( بالاخره روزی رنگ همه ی ما سفید می شود. ))
من نمی دانستم چطور. نمی فهمیدم چطور. بعدها شنیدم که یک سیاه که صدای خوبی داشت و همیشه آواز می خواند و از اقوام ما بود رفت و آنقدر آواز خواند تا پولدار شد و بعد رفت و رنگ پوستش را عوض کرد ، شد سفید سفید.

ولی من هنوز هم نفهمیدم که آیا او واقعا سفید شده بود؟

چون که حتی هنوز وقتی از سفیدی او حرف می زنند می گویند: (( اون مرد یک سیاه بود که پوستش را عوض کرد.))

راستی پدر بزرگ سفید!

رنگ سفید چه فرقی با رنگ سیاه دارد. سیاه چه فرقی با سفید دارد؟ من نمی دانم. شنیده ام در عزاداری ها ی یک جایی از این دنیا ، همه لباس سفید می پوشند ، و خیلی جاها لباس سیاه می پوشند.

پدربزرگ! معنی این کار چیست؟ یعنی سفید و سیاه هر دو عزادارند؟ عزادار چه چیزی؟

من فکر می کنم ما عزادار از دست دادن آدمهایمان نیستیم، ما عزدار از دست رفتن خودمان هستیم. خوب من اینطور فکر می کنم پدر بزرگ ، بچگانه؟ نه؟ خوب چه کار کنم . من خود عزا هستم . خود سیاه. سفید ها هم اگر خوب فکر کنند خود عزا هستند . خود سفید.

پدر بزرگ عزیز!

من خوشحالم که یک سیاهم ، چون تو ، پیرترین پدربزرگ هم سیاه هستی. مایکل جکسون هم سیاه بود . کوکاکولا هم سیاه است.

پدربزرگ اگر روزی تمام دنیا نامه ی مرا بخوانند آنوقت می فهمند که من پسری هستم سیاه که می توانست سفید باشد، پسری هستم سیاه که می خواهد سیاه باشد. پسری هستم که وقتی میان هزارتا عکس پسر سیاه دیگر بایستم معلوم نیست من کدام هستم. مگر آنکه اسمم را پای عکسم بنویسند.

من همان پسر سیاهی هستم که خوب می داند، هیچ وقت، رنگش عوض نمی شود. دوست هم ندارد رنگش عوض شود . چون دارد حالا از همان هوایی نفس می کشد که آدمهای دیگر نفس می کشند ، زیر آسمانی قدم می زند که آدمهای دیگر قدم می زنند.

پدر بزرگ سفید سفید ، برایم بنویس ، قصه ما و سفید ها کی تمام می شود ؟

آیا باید به آفتاب برسیم؟
آیا باید دسته جمعی به آفتاب برسیم؟

دوست نوجوان تو " تام مک کینی" از اتیوپی

نامه ی مهربان از ایران برای پدر بزرگ

monika2010 — Mon, 13 Jul 2009 01:04:18 GMT

سالها پیش خواب بیگانه ای را دیدم که می گفت: (( کودکان زیادی را دیدم که در بلندای تپه ای زیبا گرد آمده بودند و در دست هریک، مداد کوچکی بود. آنها روی آسمان آبی چیزهای ساده ای می نوشتند و باد، هربار نوشته ای را به سویی از جهان می برد . من مداد کوچکی را آنجا دیدم که از آن کودکی تو بود و آنجا کنار علفها و یک سیب سرخ کوچک افتاده بود . کودکان از من خواستند که این مداد را به تو برسانم ، حالا آن مداد را آورده ام . کودکان تپه ی دور ، برایت صلح و آزادی فرستاده اند.))

آن روز نخستین چیزی که روی کاغذها نوشتم ، یادگاری بود از بزرگترین کودک جهان ، فیلمساز بزرگ روسی آندری تارکوفسکی، که گفته بود :

یک قطره + یک قطره ، می شود یک قطره ی بزرگ نه دوقطره

هیوا مسیح

نقاشی کنید تا دنیا رنگی بشود

سلام پدر بزرگ سفید و عزیز!

من دختری هستم در یک جای دور ، از بچه های یک شهر کوچک در ایران .

پدرم بزاز است . پارچه های خیلی زیاد روی الاغ کوچکش می گذارد و از این روستا به آن روستا می رود و پارچه ها را به زن ها و مردها می فروشد و بعد برای ما غذا و لباس و مداد می آورد. پدرم مداد رنگی برای ما می آورد . می گوید: (( نقاشی کنید، نقاشی کنید. تا دنیا رنگی بشود)) بعد همه ما می خندیم.

پدر بزرگ عزیزم! پدرم بلد است کلمه ها را بخواند . او همه ی دنیا را دیده است. اسم همه ی روستا های دنیا را بلد است . می گوید: (( دنیا خیلی بزرگ است و آخر دنیا ، در روستای کوچک پشت کوه پر از برف البرز است.)) من نمی دانم دنیا چقدر است، چقدر بزرگ است.

پدر بزرگ سفید! تو برای من بنویس که دنیا چه اندازه ای دارد و حتی چه وزنی دارد ، آیا توی کاسه ی ترازوی پدرم جا می گیرد ، می شود آن را اندازه گرفت، و چقدرش مال ما است؟

راستی پدر بزرگ! من حرفهایی با خودم می زنم و بعضی وقتها برای خودم با صدای بلند می خوانم. من حرفی زده ام که پدرم آن را روی کاغذ نوشت و گفت: (( این را نگه دار تا بزرگ شوی . آن وقت می فهمی حرف بزرگ و قشنگی برای دنیا آورده ای.))

پدر بزرگ! من نمی دانم حرف بزرگ و قشنگ یعنی چه؟

حالا که یه کم بزرگتر شده ام ، مدرسه رفته ام و می توانم بنویسم، آن را برای خودم روی کاغذ دیگر نوشتم. و حالا آن حرفم را برایت می نویسم. و همین امروز آن را به نامه رسان مهربانی می دهم که کتاب پرنده ی سفید تو را برای من اورد . به او می دهم تا برایت بیاورد.

پدر بزرگ سفید! آن نامه رسان گفت: نامه مرا به دست تو می رساند و من خیلی خوشحال هستم و من آن نامه رسان را دوست دارم و حالا حرفم را برایت می نویسم.

ماه

ماه مجبور است در بیاید

خورشید مجبور است طلوع کند

من اما

از دلم بیرون نمی آیم

پدر بزرگ ! ببخشید که سرت را درد کردم.

خداحافظ پدربزرگ دوست داشتنی پرنده ی سفید دارد.

مهربان، از شهر شیروان

monika2010 — Thu, 09 Jul 2009 17:39:18 GMT

خدایا، آنروز که تو نام هدایای مرا به گوش انسان برسانی ، قلبهایشان بیدار

خواهد شد. می دانم.

زیرا کتاب فقیر می داند، روزی فرا می رسد که آنروز، روز پادشاهی

قلبهاست. آنروز، خدایا هیچکس از کوچه های تاریک و سایه های شبانه

نمی ترسد.

زندانها برچیده خواهند شد

قفلها باز و کلیدها به دریا پرتاب خواهند شد

کسی به دزدی نخواهد رفت

و همه برادر و خواهران انسانی یکدیگر خواهند شد

الاغک سپید این را در خواب دیده و در کتاب فقیر به راه افتاده است.

آنروز فرا خواهد رسید ، می دانم.

خدایا در راه که آمدم شته ای سخن می گفت:

او میگفت، هرجا نیکخواهی و چشم مهربان عدالت باشد،

قلبها به تپش نایاب و درخشان می افتند و آزادی، خدارا حتی از پس سایه

های عقل محض ، از پس قرن های ازلی فراموشی، بیرون می آوردو به نزد

برادران و خواهران زندگی می آورد.

به رگ های ما، به خنده های ما.

خدایا از من می پرسند تو الاغک سپید چه می گویی!؟

می گویم: شبانی با خدا حرف می زد. او را به یاد بیاورید.

.........

چند سال پیش این الاغک سپید به دنیا آمد ،

دور از چشم ها و چراغ ها،

دور از آوازها و هیاهوی هیچ،

زیرا او سکوت را دوست داشت.

این الاغک سپید در تاریکی به دنیا آمد و سکوت گذاشت. تو صدای زاده

شدن و صدای آمدن و خیس چشمی این حضور معصوم را دیدی.

و فروتنی نوررا

و غرور تاریکی را

و شکوه حضور را

سیاهی اما سپیدی را نفهمید.

وبلاگ عزیزم تولد چهار سالگی ات را تبریک می گویم .و تو را تقدیم می

کنم به همه ی فرشتگان قدیمی ، پیش از همه امایاساجیرو، فرانسوا و

آندری.

تقدیم به تمام کودکان زمین

زندگی جنگ و دیگر هیچ

monika2010 — Sat, 04 Jul 2009 22:38:47 GMT

......

فرانسوا ، زندگی یعنی چه؟

- نمی دانم ، ولی گاهی از خودم می پرسم آیا زندگی یه صحنه نیست که به دستور کسی در آن پرتاب می شوی و وقتی در آن افتادی باید طولش را طی کنی و برای این طی کردن ، هزاران شکل وجود دارد . شکل هندی ، آمریکایی ، شکل ویت کنگ ....

و بعد که آن را طی کردی؟

-وقتی یک بار آن را طی کنی ، دیگر کافی است، تو زندگی کرده ای. از صحنه خارج می شوی و می میری.

و اگر بلافاصله مردی؟

- فرقی نمی کند ، صحنه را طی کرده ای فقط کمی تندتر. طمانی که تو برای این طی کردن صرف می کنی مهم نیست . چیزی که مهم است شکل طی کردن توست. مهم این است که آن را خوب طی کنی.

خوب طی کردن آن یعنی چه؟

- یعنی اینکه در سوراخ سولفور نیفتی. یعنی بجنگی ، مثل یک ویت کنگ. نگذاری خفه ات کنند نگذاری خود خواهان برایت وراجی کنند. یعنی اینکه به چیزی ایمان داشته باشی و به خاطرش بجنگی . مثل یک ویت کنگ.

و اگر اشتباه کنیم؟

- به درک . مهم نیست . اشتباه کردن بهتر از هیچ کار نکردن است.

فرانسوا، دفترچه هایی که با نوشته هایم پر می کردم را به یاد داری؟

- همان دفترچه های مضحک؟ آره یادم هست.

من فکر می کنم از آنها استفاده کنم و کتابی بنویسم.

- خوب است و اگر این کار تو اشتباه باشد ، به درک ! مهم نیست.

........

الیزابتا در تختخوابم پهلوی من نشسته . کوچک، ظریف ، خوشحال.

((ماه، ماه را ببین. ))
یک ناو فضایی با سه مرد مسافرش دارند در مدار ماه می چرخند و به زودی روی آن خواهند نشست تا مرزهای نادرستیها و دردهای ما را وسعت دهند.

نگاهش کن، به روی صفحه ی تلوزیون آن را ببین . من ماه را خیلی دوست داشتم و کسی که روزی موفق شود و به سراغش برود ، ستایش می کردم . ولی حالا که این ماه خاکستری و تهی از همه چیز، تهی از درد، و از زندگی را می بینیم که به خاطر فراموش کردن اشتباهاتمان و رسواییهای اینجا و برای دور شدن و از خودمان ، فتحش کرده ایم ، یاد جمله ای که تو فرانسوا برایم گفتی ، می افتم.

(( ماه آرزوی کسانی است که آن را ندارند.)) و من این گلوله ی سبز و سفید و آبی را که پر است از بدی و خوبی و زندگی و زمین نام دارد ، ترجیح می دهم.

می دانم این گلوله مسموم کننده است و تا به آن دست بزنیم و یا در آن بمانیم ، میمیریم. می دانم. فرانسوا ، زندگی یک نوع محکومیت به مرگ است ولی با نگفتن این حرف به من حق داشتی. و درست به خاطر همین محکومیت به مرگ است که باید آنرا طی کنیم و باید بدون قدمی به اشتباه ، و بدون آنکه یک ثانیه به خواب رویم.، و بدون آنکه تردید کنیم که اشتباه می کنیم یا فکر کنیم که ممکن است آن را بشکنیم ، آن را طی کنیم. ما که انسان هستیم و نه حیوان، ما که بشر هستیم.

بیا خواهر کوچکم ، الیزابتا ، تو روزی می خواستی بدانی زندگی یعنی چه، آیا باز هم می خواهی بدانی؟

-آره ، زندگی یعنی چه؟

چیزی است که باید خوب پرش کرد. بدون آنکه لحظه ای را از دست بدهیم.

حتی اگر وقتی که پرش می کنیم ، بشکند.

- و اگر بشکند؟

دیگر به هیچ دردی نمی خورد ، به هیچ دردی. و همین . آمین.

اوریانا فالاچی

monika2010 — Tue, 30 Jun 2009 23:36:18 GMT

آری آری زندگی زیباست.

زندگی آتشگهی دیرنده پا برجاست.

گر بیفروزیش رقص شعله اش در هرکران پیداست.

ورنه خاموش است

و خاموشی گناه ماست

monika2010 — Sun, 28 Jun 2009 20:32:18 GMT

بالهایت را بریدند اما پروازت را هرگز

پاهایت را بریدند اما راهت را هرگز

زبانت را بریدند اما صدایت را هرگز

دستهایت را بریدند اما قلمت را هرگز

ای همیشه هرگز که می گفتی : دستم را قلم می کنم

ولی قلمم را از دست نمی گذارم راهت جاوید باد.

بیژن چایجانی

امید ملت........

monika2010 — Wed, 20 May 2009 15:36:18 GMT

چرا میر حسین موسوی؟

مهندس میر حسین موسوی خامنه ای پنجمین نخست وزیر جمهوری

اسلامی است. او پس از محمد رضا مهدوی کنی که در پی شهادت

رجایی و باهنر به سمت نخست وزیری توسط امام (ره) منصوب شده

بود، به نخست وزیری انتخاب گردید و در دوران جنگ نخست وزیر

ایران بود. او متولد 1320 در خامنه است و در سال 1348 از

دانشگاه ملی آن زمان شهید بهشتی کنونی در رشته معماری کارشناسی

ارشد دریافت داشته است و از سال 1358 تا کنون عضو شورای

انقلاب فرهنگی است. مهندس میر حسین موسوی در طول سال‌های

حضور خود در عرصه سیاست به عنوان نخست‌وزیر، وزیر امور

خارجه،‌ عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی ایران، عضو

مجمع تشخیص مصلحت نظام و... به فعالیت پرداخت اما از سال

۱۳۷۷ با بر عهده گرفتن ریاست فرهنگستان هنر به فعالیت در این

حوزه مشغول شد.

کارهای هنری او بخصوص در زمینه نقاش دارای کارهای برجسته ای

است هر چند که نماد شهدای هفتم تیر را نیز او طراحی کرده است، به

همین مناسبت ریاست فرهنگستان هنر جمهوری اسلامی را نیز بر عهده

دارد. همسر او زهرا رهنورد ریاست دانشگاه الزهرا را به عهده داشت

او دانش آموخته علوم سیاسی است با این همه او نیز در عالم هنر

دستی دارد تندیس "نرگس عاشقان" ساخته اوست که در میدان مادر

(محسنی) در تهران نصب است.

مهندس موسوی در زمان ریاست جمهوری حضرت آیت الله خامنه‌ای ،

به نخست وزیری رسید. او همچنین عضو شورای مرکزی حزب

جمهوری اسلامی و مدیر مسوول ارگان این حزب بوده است. با نزدیک

شدن به انتخابات دوم خرداد ، اصلاح طلبان امروزی به فکر حضور

بزرگ در انتخابات افتادند. به همین دلیل بلافاصله سران جناح چپ به

سراغ میر حسین موسوی رفتند.

رایزنی‌های ایشان با کارشناسان سیاسی ادامه داشت و امیدواری نزد

جناح مذکور به بالاترین حد خود رسیده بود (که حتی روزنامهٔ سلام ،

موسوی را نامزد جناح چپ معرفی کرد) ، که ناگهان در پاییـز ۷۵

موسوی با انتشار بیانیه‌ای انصراف خود را از نامزدی انتخابات ریاست

جمهوری اعلام کرد، که در این ارتباط نقل می‌شود که وی چند روز

قبل ازانتشار آن بیانیه ، با دوستان صمیمی خود مشورت‌های آخر را

انجام داده و همان مشاوره ایشان را منصرف می‌کند.و بعد از آن به

دنبال جانشین موسوی به سراغ خاتمی کم شهرت آن زمان می‌روند که

وقت بسیار کمی برای جناحی که از حاکمیت خارج بود و باید به طور

گسترده تبلیغات می‌کرد، ایجاد شده بود و ازآن طرف هم کمبود

امکانات مالی و نداشتن رسانهٔ فراگیر (به جز روزنامه سلام که در سال

۷۸ توقیف شد)، همه را به پیش بینی شکست نمایندهٔ کم شهرت (به

نسبت موسوی) جناح چپ ، سوق می‌داد که شکست بزرگ جناح

راست که قصد یک دست کردن حاکمیت را داشتند، را باعث شد. همین

حکایت دعوت گسترده از مهندس موسوی در انتخابات ۸۴ هم تکرار

شد که باز هم مهندس موسوی از نامزدی سر باز زد و از حضور ملت

ایران عذر خواهی کرد.

نقش میر حسین موسوی در قدرتمند شدن فرهنگستان هنر به اندازه‌ای

است که این نهاد حتی از مرکز هنرهای تجسمی وزارت ارشاد و

فرهنگ اسلامی نیز فعالیت‌های بیشتر و گسترده‌تری را انجام داده است

اما حضور او در بیشتر این رویدادها به عنوان یک هنرمند رقم

می‌خورد. چنانکه به نظر می‌رسد او بیشتر ترجیح می‌دهد دوران

بازنشستگی زودرس خود را با نام یک نقاش یا معمار سپری کند و نه

حتی یک مدیر فرهنگی.

از فعالیت های هنری و علمی او می توان از شرکت در یازده نمایشگاه

نقاشی انفرادی و جمعی، طراحی برای دانشگاه شاهد، طراحی گلستان

شهدای اصفهان، طراحی بنای یادبود شهید خرازی، طراحی مجموعه

فرهنگی - تجاری بین الحرمین در شیراز، طراحی مسجد سلمان

فارسی برای نهاد ریاست جمهوری، طراحی مرکز مطالعات

استراتژیک نام برد.

مهندس مير حسين موسوي در بيانيه تقدير از هشت سال تلاش دولت

حجت‌الاسلام والمسلمين خاتمي كه آن را در اختيار خبرگزاري

دانشجويان ايران(ايسنا) قرار داده، خاتمي و دوران هشت ساله‌ي دولت

او را چنين توصيف مي‌كند: «هشت سال دوران رياست جمهوري

فرزند فاضل، با تقوا و متعهد حضرت امام خميني(ره) برادر عزيزمان

جناب حجت‌الاسلام والمسلمين سيد محمد خاتمي به پايان خود نزديك

مي‌شود و لبخندهاي شيرين در اين روزها خبر از آن مي‌دهد كه

زخم‌هاي بي‌شماري كه در طي اين مدت به آن جان عزيز وارد شد به

همين زودي و پيش از به اتمام رسيدن دوران خدمتش التيام يافته است.

رنجي كه براي خداوند پذيرفته شود، ميوه‌هاي شيرين خواهد داد و هر

قدر كه ايمان به فضل الهي بيشتر باشد، اين ميوه‌ها زودتر به بار

مي‌رسند. قدرداني از دستاوردهاي بزرگي كه دولت خاتمي در طي اين

هشت سال داشته است، وظيفه‌اي صرفا اخلاقي نيست تا از خدمات

بي‌شائبه‌ي برادري مخلص و بي‌ادعا سپاسگزاري شده باشد، بلكه

هم‌چنين براي آن است تا آيندگان قدر آن‌چه با خون دل بسيار فراهم آمده

است، بدانند و آن را به راحتي از دست ندهند.

وی در مراسم بزرگداشت آیت اله شهید بهشتی در سال 1386 گفته

است: یک نقاش برجسته فرنگی که در دو سه دهه اخیر در فضای

هنری غرب بسیار تأثیرگذار بوده یکسری نقاشی دارد که از

شخصیت‌های مختلف به تصویر کشیده است، این نقاشی‌ها ابتدا بدین

صورت است که تصویری از یک شخصیت می‌گیرد و یا انتخاب

می‌کند. این تصویر در متن یک حادثه و اتفاق است که به خوبی واقعیت

و اهمیت و رابطه آن شخص در محیط سیاسی، اجتماعی را به نمایش

می‌گذارد، بعد این نقاش می‌آید از این تصویر اصلی با یک فیلتر یک

کپی بر می‌دارد، سپس از آن کپی، کپی‌های دیگری گرفته می‌شود. و ی

افزود : مثلاً به ده یا بیست کپی که رسید، آنها را در کنار هم قرار

می‌دهد، درنهایت وقتی شما این تصاویر را در مجموع کنار هم قرار

می‌دهید نشان‌دهندة‌ این مسئله است که تصویر آخری از تصویر واقعی

از عکس اولیه به کلی فاصله گرفته است و فضای واقعی آن عکس

اصلی می‌باشد. موسوی گفت : به قول امروزی‌ها یک شکل هنری که

هیچ ربطی به واقعیت بیرونی ندارد و درواقع هیچ رابطه‌ای با واقعیت

امروزی در جامعه آنها ندارند. این نقاش برای اینکه به خوبی هدف

خودش را نشان دهد، در مورد چند چهره این موضوع را امتحان کرده

است. همچنین او در مورد اشیایی که مورد معامله و تجارت نیز قرار

می‌گیرد این سبک را اجرا نموده است. و ی با اشاره به اینکه بعضاً از

یک جعبه بیسکویت یک عکس کامپیوتری گرفته و بدین شکلی که

عرض کردم کپی تهیه شده و سپس آنها را در کنار هم قرار داده است

گفت : این مجموعه عکس تبدیل به یک نقاشی شده که با تغییر

نشانه‌های هنری و زیباشناسی ارتباط برقرار می‌کند. ولی دیگر ارتباطی

به غذا و ایجاد فضایی برای انسان که راهنمایی برای استفاده از این

مواد غذایی باشد و یا مشخصات این کالا را معرفی کند، ندارد. وی در

ادامه افزود : آن چیزی که ما در رابطه با شخصیت‌های تاریخی و مؤثر

و همچنین شخصیت‌های سیاسی و مؤثر در ابتدای انقلاب اسلامی

داشتیم بی‌شباهت به تمثیلی که نقاش مورد اشاره دارد، نمی‌باشد. من

فکر می‌کردم در رابطه با بزرگداشت هفتم تیر و شخصیت بزرگوار آن

حادثه یعنی شهید بهشتی، تصویری که ما در سال 1361 برای

بزرگداشت ایشان داشتیم و در سال‌های 62 و 63 تا الان داشتیم سال به

سال فرق کرده است. رییس فرهنگستان هنر گفت : به نظر می‌رسد

قدرت ما برای فهم آنچه باعث بروز چهره‌ای درخشان چون شهید

بهشتی و دیگر یارانش بوده است به علت فاصله گرفتن نظام ارزشی

جدید، پیش‌داوری‌های که به دنبال این فضاهای جدید و اتفاقات

گوناگونی که حادث شده واقعاً دشوار شده است. لذا اندیشیدن به این

مسئله بسیار مهم است، این سرنوشت غلط نه ربطی به چهره

شهیدبهشتی دارد و نه به قانون اساسی مربوط می‌شود.

از خواندن نوشته های او و دیدن کارهای هنری ساخته شده توسط او

بیشتر می توان او را شناخت تا از قضاوت در مورد دوران نخست

وزیری اش چرا که او نیز چون هر انسان دیگری در حال تغییر و

تکامل است.

جنبش وبلاگی حمایت از مهندس میر حسین موسوی

monika2010 — Mon, 11 May 2009 16:17:18 GMT

جنبش وبلاگي حمايت از مير حسين موسوي

ستاد اجرایی سیاست "هر ایرانی یک ستاد"

نشست "هر وبلاگ یک ستاد"

در محل ستاد مرکزی انتخاباتی

مهندس میرحسین موسوی

سه شنبه 22 اردیبهشت ماه

دوستاني عزيزي كه تمايل دارن بايد قبلش حتما ثبت نام كنن

اگه مايلي كليك كن:

جهت ثبت نام اینجا را کلیک نمایید